Tego nie przeskoczysz w nieruchomościach.

ParafrazujÈc przy tym znane przysïowie, nie da siÚ nie zauwaĝyÊ, ĝe kto nie ma gitary, nie zagra
na niej na scenie. Sens tego akapitu sprowadza siÚ zatem do podstawowej
rady: jeĂli kandydat na artystÚ widzi u siebie symptomy talentu i chÚci
tworzenia, ostatecznÈ decyzjÚ o kierunku ĝyciowej kariery naleĝy odwlec
najdalej, jak moĝna. DoĂwiadczenia praktycznie wszystkich aktywnych
gwiazd polskiej sceny (z wyjÈtkiem sytuacji patologicznych) dowodzÈ,
ĝe osiÈgnÚïy one swojÈ pozycjÚ równolegle z uzyskaniem odpowiednich
uprawnieñ w innych zawodach (najczÚĂciej w postaci ukoñczenia studiów
wyĝszych). I tak Muniek Staszczyk jest polonistÈ, Kuba Sienkiewicz
neurologiem, a Edyta Górniak byïa uczennicÈ technikum ogrodniczo-
-pszczelarskiego. Okres studiów (pomiÚdzy 19. i 25. rokiem ĝycia) wydaje
siÚ najwaĝniejszy dla rozwoju artystycznego. JeĂli w tym czasie artysta jest
w stanie doprowadziÊ swojÈ karierÚ do takiego poziomu, na jakim bÚdzie
w stanie utrzymywaÊ siÚ z dziaïalnoĂci artystycznej (w satysfakcjonujÈcej
go skali), moĝe zaniechaÊ poszukiwania pracy w wyuczonym zawodzie
i poĂwiÚciÊ siÚ karierze rozrywkowej. JeĂli jednak pod koniec studiów dochody
z dziaïalnoĂci artystycznej wciÈĝ jeszcze nie wystarczajÈ, aby ĝyÊ, naleĝy
powaĝnie zastanowiÊ siÚ nad sensem kontynuowania kariery w rozrywce.

Comments are closed.